Εκεί που φωτίζεις, εκεί θα πας

Εκεί που φωτίζεις, εκεί θα πας

Εκεί που φωτίζεις, εκεί θα πας

Έχεις παρατηρήσει μερικές φορές που αποφασίζεις να κάνεις μια αγορά, για παράδειγμα ένα αμάξι, και πριν το αγοράσεις σκέφτεσαι τον ίδιο σου τον εαυτό να το οδηγεί. Σκέφτεσαι τα ταξίδια που θα κάνεις με τη παρέα σου ή τις στιγμές που θα βάζεις μουσική και θα απολαμβάνεις την βόλτα. Έρχεται η στιγμή της αγοράς, βγαίνεις στον δρόμο και το πρώτο πράγμα που βλέπεις, είναι άλλα τόσα ίδια μοντέλα εκεί έξω και σκέφτεσαι: – Πώς και δεν τα είχα παρατηρήσει τόσο καιρό;

Μπορεί πάντα να γνώριζες ένα άτομο, αλλά να μην του είχες δώσει αρκετή σημασία και από τη στιγμή που επικεντρώθηκες πάνω του, δεν μπορείς να το βγάλεις από το μυαλό σου. Από το πρωί μέχρι το βράδυ σκέφτεσαι τα ωραία μάτια, τα ωραία χείλη και εκείνο το χαμόγελο, ένα χαμόγελο που θα ξεχώριζες ανάμεσα σε χίλια άτομα. Και ξαναγυρνάς στην ίδια ερώτηση: – Πώς και δεν την/τον είχα παρατηρήσει τόσο καιρό;

Είναι μια στιγμή, μία σκέψη, ένα άρωμα, μια εικόνα που θα σε κεντρίσει και θα σου αποσπάσει τη προσοχή. Και είναι εκείνη η ώρα που θα πρέπει να αποφασίσεις το πώς θα κινηθείς. Είναι το ρίσκο που πρέπει να πάρεις και να κυνηγήσεις αυτό που θέλεις, ή να το κρύψεις βαθιά μέσα σου και να έρχεται στην επιφάνεια κάθε τόσο, για να σε κάνει χάλια ψυχολογικά. Έχεις τη δύναμη να ακολουθήσεις το δρόμο που εσυ θέλεις, απλά παίρνεις το προβολέα και φωτίζεις εκεί που θέλεις, δίχως δισταγμούς και απλά πας.

Συγγραφέας Παναγιώτης Στάθης

 

enallaktikidrasi.com 

Ο θυμός και η διαχείρισή του μέσα μας

Ο θυμός και η διαχείρισή του μέσα μας

Ο θυμός και η διαχείρισή του μέσα μας

Το συναίσθημα του θυμού είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά πάθη με μεγάλη εξάρτηση από το εγώ. Όταν εκδηλωθεί επισκιάζει όλα τα άλλα συναισθήματα.

Ο σκοπός του θυμού έχει ένα μόνο στόχο: να αλλάξει τα πράγματα προς όφελος του θυμωμένου, και αντιμετωπίζει σαν εμπόδια τα αισθήματα της αγάπης, της κατανόησης και της αλήθειας.

Στο θυμό καταφεύγουμε συνήθως όταν όλες οι άλλες προσπάθειες έχουν αποτύχει. Πριν από το θυμό το άτομο καταλαμβάνεται από αδυναμία και φόβο. Ο θυμός επομένως είναι μια δευτερογενής συναισθηματική κατάσταση, αλλά και ένα πάθος που μπορεί να οδηγήσει μέχρι το έγκλημα. Τα παιδιά συνήθως νιώθουν θρίαμβο όταν καταφέρνουν να θυμώσουν έναν ενήλικα. Πιστεύουν ότι τον νίκησαν, ακόμη και όταν τον φοβούνται.

Ο σκοπός του θυμού είναι η κατατρόπωση ενός αόρατου εχθρού που εμποδίζει την πραγματοποίηση των επιθυμιών μας. Κι όμως στο θυμό δεν υπάρχει εχθρός-αντίπαλος, παρά μόνο ο ίδιος ο εαυτός μας.

Ο θυμός είναι ένα συναίσθημα ανεπάρκειας που αναγκάζει το φορέα του να συγκεντρώσει όλες του τις δυνάμεις σε μια ενισχυμένη προσπάθεια με στόχο τη νίκη και το θρίαμβο. Ο θυμός είναι εξαρτημένος από το πάθος της προβολής για εξουσία και κυριαρχία. Δεν αποτελεί χαρακτηριστικό ενός ανθρώπου, αλλά υπάρχει μέσα σε όλους μας και εκδηλώνεται όταν βρεθούμε σε κατάσταση εξάρτησης από το πάθος μας.

Η έκφραση του θυμού φανερώνει το σκοπό του ατόμου που τη συγκεκριμένη στιγμή ζητά τη γρήγορη καθυπόταξη και εκμηδένιση κάθε αντίστασης. Δεν αποτελεί καμιά ανώτερη μέθοδο, αν και τις περισσότερες φορές είναι αποτελεσματικός. Το βέβαιο είναι ότι θα υπήρχαν πολύ λιγότερες εκρήξεις θυμού αν δεν έφερναν αποτελέσματα. Υπάρχουν φυσικά και περιπτώσεις που ένα απλό ξέσπασμα θυμού κρύβει κάποια δικαίωση.

Ξέρετε πότε θυμώνουμε; Όταν ζητάμε. Γιατί απλούστατα είμαστε ταυτισμένοι με το "ναι", με το άμεσο αποτέλεσμα. Όλοι επιζητούμε την ικανοποίηση του εγώ μας.


Δεν είναι απλό να απαλλαγούμε από το καταστροφικό πάθος του θυμού. Χρειάζεται να παλέψουμε με το θηρίο που λέγεται "θυμός" καταβάλλοντος μεγάλη εσωτερική προσπάθεια μέχρι το τέλος του βίου μας. Ο θυμός μοιάζει με ένα σύννεφο που κρύβει τον ήλιο, γι' αυτό λέμε ότι το συγκεκριμένο συναίσθημα είναι προσωρινό και κατασκευασμένο. Είναι όμως πολύ δύσκολο, έως αδύνατον, να αντισταθούμε στο θυμό όταν αυτός έχει πυροδοτηθεί.

Μόνο όταν τον αντιμετωπίσουμε κατά πρόσωπο υπάρχει περίπτωση να λυτρωθούμε. Γιατί αυτό που συνήθως μας θυμώνει είναι η κρίση που κάνουμε για τα πράγματα. 

Μονάχα ένας ελεύθερος νους έχει διαύγεια και ελέγχει την παρόρμηση της στιγμής. Μερικοί έχουμε την εντύπωση ότι αν δεν εκφράσουμε έντονα το θυμό και τα συναισθήματά μας, θα εκδηλώσουμε ψυχοσωματικά προβλήματα. Δεν νομίζω όμως να ωφελήθηκε κανείς ποτέ από τον ακραίο θυμό και την οργή. Οποιαδήποτε προσβολή θυμού έχει άμεσα δυσάρεστα αποτελέσματα τόσο στον εαυτό μας όσο και στους άλλους.

Με τη βοήθεια της παρατήρησης και τον εσωτερικό διάλογο με τον εαυτό μας μπορούμε να κατανοήσουμε τι μας θυμώνει, να το επεξεργαστούμε νοητικά, να καταγράψουμε τις επιβλαβείς του συνέπειες και να αλλάξουμε συνήθειες. Έτσι δεν καταργούμε τα συναισθήματα, αλλά επιτυγχάνουμε καλύτερη αναγνώριση και επαφή μαζί τους.

Η πλήρης απαλλαγή από τα κατασκευασμένα αρνητικά συναισθήματα σε ανθρώπινο επίπεδο δεν είναι εφικτή. Η επίγνωση και η νοητική επεξεργασία κάθε ενοχλητικού συναισθήματος μπορεί να μας αποδεσμεύσουν από περιορισμούς και να μας δείξουν την πόρτα της ελευθερίας, απαλλάσσοντάς μας από την ταύτιση με το εγώ και από τα αρνητικά καταστροφικά συναισθήματα όπως είναι ο θυμός.

*Από το βιβλίο "Συναισθήματα, ο καθρέφτης της ψυχής", Γιώργος Δημόπουλος, Εκδ. Ελληνικά Γράμματα
**Επιλογή αποσπασμάτων: Ν. Μπάτρας


aytepignosi.com 

Μπαμπινιώτης: Αν είσαι αποκομμένος από Αρχαία και Καθαρεύουσα είσαι γλωσσικά ανάπηρος

Μπαμπινιώτης: Αν είσαι αποκομμένος από Αρχαία και Καθαρεύουσα είσαι γλωσσικά ανάπηρος

«Η γλώσσα θέλει το χρόνο της, θέλει αύξηση ωρών διδασκαλίας. Εάν δεν έχεις χρόνο δεν μπορείς να καλλιεργήσεις, να εμβαθύνεις, να εμπλουτίσεις τη γλώσσα. Λέμε ότι πρέπει να είναι καταρτισμένος ο δάσκαλος, πρέπει να είναι το σύστημα διδασκαλίας κατάλληλο, ο χρόνος να είναι ο απαιτούμενος για τη διδασκαλία».
Αυτά τονίζει μεταξύ άλλων σε συνέντευξη του στο Paideia-News ο πρώην Πρύτανης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Ομότιμος Καθηγητής Γλωσσολογίας, Γεώργιος Μπαμπινιώτης.

Ο κ. Μπαμπινιώτης επισημαίνει επίσης ότι, «τα παιδιά μας, οι μαθητές μας είναι θύματα των δικών μας επιλογών. Από τη στιγμή που έχουμε κάνει ένα λύκειο που είναι προθάλαμος φροντιστηριακός του πανεπιστημίου έχουμε αφαιρέσει κάθε δυνατότητα ουσιαστικής καλλιέργειας και στη γλώσσα».

Η ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Γεώργιου Μπαμπινιώτη ακολουθεί:

ΕΡ: Ποιες αποφάσεις πιστεύετε ότι πρέπει να ληφθούν τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Κύπρο ώστε η νέα γενιά να παραμείνει στις ρίζες της μαθαίνοντας άριστα την ελληνική γλώσσα;

ΑΠ.: Αν ξεκινήσουμε από τη θέση ότι η γλώσσα δεν είναι ένα απλό μέσο, δεν είναι ένα απλό εργαλείο, αλλά πρώτα και πάνω από όλα είναι μία αξία, εάν δηλαδή εγκαταλείψουμε την εργαλειακή αντίληψη της γλώσσας και σταθούμε στην αξιακή σύλληψη και διάσταση της γλώσσας, δηλαδή της γλώσσας ως στοιχείο εύγλωττο και αποδεικτικό του πολιτισμού, της γλώσσας ως ταυτότητας, ως σκέψης – διανόησης του ανθρώπου, ως νοοτροπίας, ως ύπαρξης, τότε η διδασκαλία της πρέπει να έχει ένα καθοριστικό ρόλο σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, από το νηπιαγωγείο μέχρι και το λύκειο.

Αυτό προϋποθέτει πρώτον, καταρτισμένους δασκάλους –ευθύνη των πανεπιστημίων- και δεύτερο, κατάλληλο σύστημα στα σχολεία για την διδασκαλία της γλώσσας και την καλλιέργεια του γλωσσικού αισθήματος, που δεν είναι μόνο ο γραπτός λόγος, αλλά είναι και ο προφορικός λόγος.

Δηλαδή πρέπει στα σχολεία να καθιερωθεί αυτό που υπάρχει ήδη σε μερικά συνήθως ιδιωτικά σχολεία, η αγωγή του λόγου.

Επομένως πρώτα – πρώτα ξεκινάμε από την αντίληψη. Λέμε ότι πρέπει να είναι ο καταρτισμένος δάσκαλος, πρέπει να είναι το σύστημα το κατάλληλο διδασκαλίας, ο χρόνος ο απαιτούμενος για τη διδασκαλία και η αξιοποίηση των πάντων μεταξύ των οποίων και του διαδικτύου και της εκπαιδευτικής τεχνολογίας. Συνήθως, ιδίως οι άνθρωποι των ανθρωπιστικών επιστημών έχουν ένα φόβο για το διαδίχτυο και γενικά για την ηλεκτρονική προσέγγιση. Μπορώ να πω, έχοντας δουλέψει και σε αυτό το χώρο ότι είναι ένα μεγάλο όπλο στα χέρια του εκπαιδευτικού γιατί τα παιδιά είναι πολύ εξοικειωμένα με αυτό το χώρο και μπορείς να δώσεις πράγματα πάρα πολύ σημαντικά και ποιοτικά που δεν μπορείς να το κάνεις με τα συμβατικά μέσα.

ΕΡ.: Υπάρχει ο κίνδυνος η Ευρωπαϊκή Ένωση να λειτουργήσει σαν μια χοάνη μέσα από την οποία να συνθλιβούν και να υποβαθμιστούν οι γλώσσες των μικρών κρατών;

ΑΠ.: Ένας τέτοιος κίνδυνος υπάρχει! Θα πω ότι υπήρχε πάντοτε αλλά τώρα είναι πολύ έντονος. Αυτή η κυριαρχία της Αγγλικής είναι μια μάστιγα πνευματική που μπορεί να εξελιχθεί σε εθνική μάστιγα, σε εκπαιδευτική και παιδευτική μάστιγα όταν δεν στηρίζεται σε αυτό που οι γλωσσολόγοι λένε γλωσσική πολυμορφία. Δηλαδή υποστηρίζουμε ότι πρέπει να υπάρχει δυνατότητα στους μαθητές των σχολείων να προσεγγίζουν με επιλογές περισσότερες ξένες γλώσσες – για τη μητρική μιλήσαμε. Πάντοτε ξεκινάμε από κατάκτηση της μητρικής για να περάσουμε στις ξένες γλώσσες

Να υπάρχει για τις ξένες γλώσσες μια δυνατότητα πολυμορφίας και να μην φτάνει η κατάσταση σ’ ένα γλωσσικό ιμπεριαλισμό μιας γλώσσας η οποία να κυριαρχεί παντού. Δηλαδή αυτό που συμβαίνει πλέον σε επιστημονικά συνέδρια, σε μεγάλη έκταση στον εμπορικό χώρο και εκεί που ανησυχώ, στον πολιτισμό, να κυριαρχεί μια γλώσσα. Δεν έχει σημασία ότι είναι η αγγλική σήμερα. Θα μπορούσε να είναι η Γαλλική ή η Γερμανική. Σημασία έχει ότι είναι μια γλώσσα. Η μία γλώσσα ποτέ δεν είναι για καλό γιατί σκεπάζει όλα τα άλλα. Η γλώσσα είναι ο πιο σύντομος δρόμος για να γνωρίσεις ένα πολιτισμό και ένα λαό. Όταν λοιπόν αυτός ο δρόμος, για μία σειρά γλωσσών, αποκλείεται και κυριαρχεί μία και μόνη γλώσσα προκειμένου η αγγλική κλείνει ο δρόμος για αυτή τη σχέση με τους λαούς και τους πολιτισμούς άλλων χωρών και αυτό είναι ότι χειρότερο μπορεί να συμβεί. Δεν είμαι προσωπικά εναντίον της αγγλικής είμαι εναντίον της μονογλωσσίας και υπέρ της πολυμορφίας. Και κάτι ακόμη πραγματιστικό. Στα μεγάλα πανεπιστήμια έχουμε σχολές γαλλικής φιλολογίας, γερμανικής φιλολογίας, ιταλικής φιλολογίας, ισπανικής φιλολογίας κλπ, στα μεγάλα πανεπιστήμια στην Ελλάδα εν μέρει και στην Κύπρο. Οι άνθρωποι οι οποίοι σπουδάζουν θα μείνουν αναξιοποίητοι; Όχι μόνο άνεργοι αλλά λέω αναξιοποίητοι; Όταν έχεις ένα τέτοιο δυναμικό που μπορεί να σε βγάλει σε πολλές γλώσσες και πολιτισμούς, αυτό το δυναμικό το αξιοποιείς! Εάν κυριαρχεί μόνο μία γλώσσα, τότε αυτό το δυναμικό παύει να υπάρχει.

ΕΡ.: Οι εκπαιδευτικοί του δημόσιου σχολείου μπορούν από μόνοι τους με βάση τα αναλυτικά και ωρολόγια προγράμματα να κρατήσουν ψηλά την ελληνική ή μήπως πρέπει να δοθεί περισσότερη βαρύτητα στην εκμάθηση της; Μήπως πρέπει να αυξηθούν π.χ. οι ώρες διδασκαλίας;

ΑΠ.: Θα συμπληρώσω ότι το θέμα έχει και μια διάσταση ποσοτική, αύξηση ωρών διδασκαλίας, γιατί κακά τα ψέματα. Η γλώσσα θέλει το χρόνο της. Εάν δεν έχεις χρόνο δεν μπορείς να καλλιεργήσεις, να εμβαθύνεις, να εμπλουτίσεις τη γλώσσα. Άρα χρειάζεται μεγαλύτερος χρόνος, αλλά χρειάζεται και το σύστημα και ο καταρτισμένος και επιμορφούμενος δάσκαλος. Την μητρική μας γλώσσα την κατακτούμε σε δύο στάδια από το δεύτερο έτος μέχρι το πέμπτο, σ ένα πρώιμο προ γλωσσικό στάδιο, προγραμματικό (που είναι από γραμματική) και από έξι μέχρι δώδεκα, δηλαδή σε όλο το δημοτικό τελειώνουμε με τη βασική κατάκτηση της γραμματικής και της σύνταξης που είναι η γραμματική περίοδος της γλώσσας. Στο γυμνάσιο και στο λύκειο έχει τελειώσει η κατάκτηση και γίνεται εμπλουτισμός που διαρκεί σε όλη τη ζωή του ανθρώπου. Άρα 5 – 12 θα μάθεις τη γλώσσα και θα την μάθεις από το νήπιο μέχρι, κυρίως όλο το δημοτικό και από εκεί και πέρα, την εμπλουτίζεις. Για να την εμπλουτίζεις λοιπόν και να εμβαθύνεις και να καλλιεργείς χρειάζεται και χρόνος περισσότερος και σύστημα κατάλληλο και δάσκαλος ο ενδεδειγμένος.

ΕΡ.: Μήπως οι συνεχείς αλλαγές στην ορθογραφία, και η μετάβαση από τη καθαρεύουσα στη δημοτική έχουν κάνει πιο δύσκολο τον άριστο χειρισμό της ελληνικής;

ΑΠ.: Ο χειρισμός της γλώσσας και η αξιοποίηση της γλώσσας είναι θέμα παιδείας. Είναι θέμα δηλαδή τι καλλιέργεια γενικότερη έχεις, ώστε να έχεις και ανάγκες γλωσσικές, να εκφράσεις αυτή την καλλιέργεια γιατί αν είσαι απαίδευτος τότε θα είσαι και γλωσσικά ανέκφραστος. Αυτά πάνε μαζί. Επομένως εγείρεται ένα θέμα ποιότητας παιδείας, η οποία εξασφαλίζει και ποιότητα γλώσσας. Γιατί, αν έχουμε σήμερα ένα πρόβλημα και στην Ελλάδα και στην Κύπρο είναι ένα πρόβλημα ποιότητας στη χρήση της γλώσσας. Δεν είναι ότι δεν ξέρουμε Ελληνικά, είμαστε άγλωσσοι, συνήθως χρησιμοποιούν κάποιους χαρακτηρισμούς οι οποίοι είναι ακραίοι.

Δεν συμβαίνει αυτό. Είναι ότι η ποιότητα της γλώσσας μας δεν είναι αυτή που θα μπορούσε να είναι για μια γλώσσα καλλιεργημένη όπως είναι η ελληνική. Για να έχεις ποιότητα όμως στη γλώσσα εκτός από αυτά που είπαμε ( το δάσκαλο, το σύστημα, το χρόνο) προϋποθέτει μέσα στο σύστημα την επαφή σου με τα παλιότερα ελληνικά μας, που έλεγε ο Σεφέρης. Με τη λόγια παράδοση, δηλαδή τη γραπτή καθαρεύουσα και με την αρχαία μας γλώσσα, με τα κείμενά μας. Εάν είσαι αποκομμένος από τη γλωσσική παράδοση, τότε είσαι και γλωσσικά ανάπηρος!

ΕΡ.: Πιστεύετε ότι η κρίση της ελληνικής γλώσσας είναι συνυφασμένη με την οικονομική κρίση;

ΑΠ.: Όχι, δεν θα έλεγα ότι έχει άμεση σχέση η γλωσσική κατάκτηση και καλλιέργεια με τη κρίση. Εάν εννοούμε ότι λόγω της κρίσεως έχουμε προβλήματα στη διδασκαλία και στους εκπαιδευτικού τότε ναι, αλλά ως οντότητες και ως αξίες δεν νομίζω ότι μια περίοδος κρίσεως υποβαθμίζει και τη γλώσσα. Όχι! Για να μην πούμε και κάποιες περιπτώσεις που αυτό το ταρακούνημα, ο συγκλονισμός που παθαίνεις από την οικονομική κρίση, μπορεί να είναι και μια πνευματική αφύπνιση για να ξαναβρείς τα πραγματικές αξίες της ζωής μέσα στις οποίες είναι και η γλώσσα. Καμιά φορά σκύβεις πάνω στα πράγματα γιατί έχεις υποστεί μία καταπληξία, ένα σοκ και αρχίζεις να ξανασκέφτεσαι τα πράγματα. Ένα τέτοιο μπορεί να συμβεί και με τη γλώσσα.

ΕΡ.: Δηλώνετε ικανοποιημένος από τη γνώση της ελληνικής από τους απόφοιτους του Λυκείου οι οποίο εισέρχονται στα πανεπιστήμια και στα ΤΕΙ και αργότερα όταν αποφοιτούν από αυτά;

ΑΠ.: Τα παιδιά μας, οι μαθητές μας είναι θύματα των δικών μας επιλογών. Από τη στιγμή που έχουμε κάνει ένα λύκειο που είναι προθάλαμος φροντιστηριακός του πανεπιστημίου έχουμε αφαιρέσει κάθε δυνατότητα ουσιαστικής καλλιέργειας και στη γλώσσα και γενικότερα στη μόρφωση. Αν έχουν δηλαδή τα παιδιά στην ηλικία 15 με 18 που είναι το λύκειο, μια ηλικία μεγάλης αντιληπτικής ικανότητας, αν έχουν κάποια προβλήματα με τη γλώσσα είναι γιατί θα πρέπει να προετοιμάζονται λυσσωδώς και εις βάρος οποιονδήποτε γνώσεων με ένα τελείως περιοριστικό τρόπο, σε ορισμένα αντικείμενα, όπου η καλλιέργεια της γλώσσας, τα διαβάσματα βιβλίων και γενικότερα αυτή η ποιοτική επαφή με τη γλώσσα λιγοστεύει. Αλλά λιγοστεύει, γιατί εμείς έχουμε επιλέξει το λύκειο να προετοιμάζει και εν πάσει περιπτώσει να είναι προθάλαμος των πανεπιστημίων. Αν αλλάξει αυτό και το λύκειο είναι μια ισχυρή μορφωτική βαθμίδα, όπως πρέπει να είναι, αποσυνδεδεμένο από το πανεπιστήμιο τότε μπορούμε να έχουμε άλλα τελείως αποτελέσματα. Όσο το λύκειο είναι με αυτή τη δέσμευση και την εξάρτηση Ναι γεννάς προβλήματα στη μάθηση της γλώσσας!



Συνέντευξη: paideia-news.com

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΠΙΠΕΡΙ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ 22 ΜΑΙΟΥ: Ηθικός αυτουργός, ο ίδιος ο διεθνιστής Μπουτάρης…

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΠΙΠΕΡΙ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ 22 ΜΑΙΟΥ

Ηθικός αυτουργός, ο ίδιος ο διεθνιστής Μπουτάρης…

Ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης ενώ έδινε το παρόν στην εκδήλωση 
μνήμης
 για την επέτειο της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, δέχτηκε άγρια επίθεση 
από αγανακτισμένους πολίτες συμμετέχοντες στην εκδήλωση, προφανώς για όσα
 κατά καιρούς έχει πει ο κ. Μπουτάρης, τόσο για τηνπαραχώρηση του ονόματος 
της Μακεδονίας στη χώρα των Σκοπίων, όσο και για το θέμα της Γενοκτονίας
 των Ποντίων!


Έτσι, θεωρούμε ως ηθικό αυτουργό αυτής της επίθεσης τον ίδιο τον κ. Μπουτάρη…
Που από ότι φαίνεται, του τα είχαν μαζεμένα οι Θεσσαλονικείς…
Παρά ταύτα, αποδοκιμάζοντας αυτήν την επίθεση, θα θέλαμε να θυμίσουμε δυο
 καραμπινάτα περιστατικά του διεθνιστή Δημάρχου της Θεσσαλονίκης κατά το
 πρόσφατο παρελθόν, από τα δεκάδες που θα μπορούσαμε να αναφέρουμε:

Ο κ. Μπουτάρης όταν ανέλαβε Δήμαρχος της Θεσσαλονίκης, άρχισε το “θεάρεστο” 
έργο του από το ευαίσθητο Εθνικό θέμα, για όλους τους Έλληνες, δηλαδή, την 
οριστική ονομασία της γείτονας χώρας των Σκοπίων. Σε συνέντευξη που έδωσε
 στην εφημερίδα των Σκοπίων “Utrinski Vesnik” διατύπωσε την άποψη πως, θα
 πρέπει οι Σκοπιανοί να κάνουν υποχωρήσεις και να αλλάξουν στάση, ώστε να
 βρεθεί άμεση λύση στο ζήτημα του ονόματος.


Ωστόσο, θεώρησε ως καλύτερη λύση να τους αποδοθεί το όνομα “Σλαβομακεδονία”, 
το οποίο χαρακτήριζε καλύτερο από το “Βόρεια” ή “Άνω Μακεδονία”. Δηλαδή,
 ο κ. Μπουτάρης, γινόταν σύμμαχος όλων εκείνων των αλαλαζόντων εχθρών
 της Ελλάδος, που επιχειρούσαν και επιχειρούν να μας πείσουν, πως ο όρος 
“Μακεδονία”, πρέπει να υπάρχει στην μελλοντική ονομασία του ψευτοκρατιδίου των
 Σκοπίων.

Προφανώς, ποτέ δεν αντιλήφτηκε ότι αυτές οι θέσεις και οι απόψεις, είναι πολύ
 επικίνδυνες και δυστυχώς εξακολουθεί και σήμερα να έχει την ίδια προδοτική
 στάση! Ανοίγοντας κατ΄ αυτόν τον τρόπο, άλλη μία κερκόπορτα στους γείτονες,
 στην εξεύρεση λύσης επ’ ωφελείας τους, για την ονομασία του κρατιδίου τους. 
Συντασσόμενος ο κ Μπουτάρης με όλους εκείνους τους πολιτικούς του 
παρακμασμένου πολιτικού συστήματος της χώρας μας, που επέλεξαν την 
οδό του συμβιβασμού και της παραχώρησης με τους κακούς γείτονες!


Στην αντίστοιχη επέτειο για την ήμερα της Γενοκτονίας των Ποντίων του 2012,
 ο “πασοκοσυριζαίος” κ. Μπουτάρης, ενεργώντας ως προβοκάτορας, αποφάσιζε 
να χρωματίσει και να δυναμιτίσει περισσότερο τις δύο χωριστές συγκεντρώσεις
 που γίνονταν από τα ποντιακά σωματεία. Δηλαδή, αυτής της “μικρής” Π.Ο.Π.Σ
 (Πανελλήνια Ομοσπονδία Ποντιακών Σωματείων) η οποία ήταν χρωματισμένη 
από το ΠΑΣΟΚ και της “μεγάλης” Π.Ο.Ε (Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδας) 
που δεν ήταν κομματικοποιημένη και απαριθμούσε περίπου 350 σωματεία 
εκφράζοντας το 95% του οργανωμένου ποντιακού χώρου. Έτσι, η διοίκηση του
 δήμου είχε στηρίξει επίσημα τη συγκέντρωση της ΠΟΠΣ, το Σάββατο 19 Μαΐου 
στην πλατεία Αγίας Σοφίας, για την οποία είχε εκδώσει και σχετικές προσκλήσεις 
που θα πλήρωναν οι φορολογούμενοι Θεσσαλονικείς και σαμποτάρισε την 
συγκέντρωση της ΠΟΕ, που θα γινόταν το απόγευμα της ίδιας ημέρας, 
απειλώντας πως, θα επιβάλλει πρόστιμα για την χρήση του χώρου χωρίς την 
άδεια του Δήμου.

Βέβαια, μπορεί η πραγματική ενόχληση του κ. Μπουτάρη να ήταν άλλη!
 Να ενοχλείτο και να ήθελε να αποφύγει, το παραδοσιακό γεγονός πως,
 η συγκέντρωση της ΠΟΕ, που μετά την λήξη της θα κατευθυνόταν προς 
το Τούρκικο προξενείο ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την Ποντιακή Γενοκτονία!
Αλλά, τι τα θες τι τα γυρεύεις, ο Γιάννης Μπουτάρης έτσι ενεργεί πάντα, 
ως διασπαστικό κομματόσκυλο και όχι ως Δήμαρχος Θεσσαλονίκης!
Να τον χαίρονται οι Θεσσαλονικείς που τον έχουν εκλέξει ως τον πρώτο 
πολίτη της πόλεώς τους, δυο φορές!!

Η εξαγορά του Παναθηναϊκού το μεγάλο deal…

Ο Τούρκος μεγιστάνας των μίντια, ο πολύς παραγωγός του Survivor Αντζούν
 Ιλιτζαλί, ο επικοινωνιολόγος του Ρ. Τ. Ερντογάν – κατά δήλωση του Έλληνα
 ΥΠΕΞ Νίκου Κοτζιά – έχει μπει πολύ δυνατά στην ελληνική αγορά!

Ξέρουμε - ξέρουμε γιατί αγαπάει πολύ την Ελλάδα!
Έτσι, τελευταία σύστησε ανώνυμη εταιρεία καλλυντικών με πρόσβαση και στο 
διαδίκτυο 
μέσω e-shop! Για να αγγίξει το “ωραίο” φύλλο!

Όμως, ο Mr Survivor έχει μεταξύ των άλλων στην κατοχή του το 50% της μαρίνας του 
Φλοίσβου (;;;) και της μαρίνας της Μυτιλήνης (;;;;;)! Όπως, έχει αποκτήσει με Όμιλο
 Κωνσταντινουπολιτών το Hilton της Αθήνας!
Έτσι, για να μην με αμφισβητείτε, όταν έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου και η πένα μου,
 πως η Τουρκία αγοράζει την Αθήνα! Ολόκληρα “κομμάτια” της, έχουν περάσει σε 
τουρκικά χέρια! Και το μεγάλο deal είναι η εξαγορά του Παναθηναϊκού!
Ακούς Δημήτρη Γιαννακόπουλε;;

Η “αγάπη” της Μέρκελ για την Ελλάδα δεν κρύβεται…


Η τουρκολαγνεία της Άγκελα Μέρκελ δεν κρύβεται, όπως δεν μπορεί ποτέ να
 κρυφτεί η αποστροφή της – τουλάχιστον – για την Ελλάδα!
Θα μου πείτε, πως είναι κατάλοιπα από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι ναζιστές
 πρόγονοί της βίασαν γυναίκες, έσφαξαν μικρά παιδιά, εκτέλεσαν με αγριότητα
 Έλληνες! Φρικαλεότητες, που κατέγραψε η ιστορία με μελανά γράμματα!
Γιατί τα θυμήθηκα πάλι όλα αυτά;

Μα γιατί μας “πήραν” 14 αεροδρόμια τουριστικών προορισμών, προκειμένου
 να παράσχουν καλύτερες υπηρεσίες, όπως νόμιζαν πολλοί νεοέλληνες του
 καναπέ και της αραχτής και αυτά τα αεροδρόμια σήμερα είναι από τα ακριβότερα 
της Ευρώπης! Η ανάληψη των αεροδρομίων από την κρατική εταιρεία Fraport, 
εγγυότανε την αναβάθμισή τους! Και τελικά ούτε καλύτερες υπηρεσίες παρέχουν, 
ούτε ελκυστικά είναι!
Μόνο να λάβετε υπόψη σας, πως το αεροδρόμιο της Αττάλειας είχε αύξηση 60% από 
κρατήσεις οργανωμένων τουριστών!
Γιατί άραγε; Γιατί;

Επίσης, η Γερμανία “διώχνει” τον γερμανικό τουρισμό από την Ελλάδα και τον 
“σπρώχνει” προς την Τουρκία, κυρίως! Που είναι ο πρώτος προορισμός των
 Γερμανών, με την αμέριστη συνδρομή, βεβαίως – βεβαίως, του γερμανικού κράτους!
 Αφού, για την Τουρκία υπάρχουν πολύ ελκυστικά πακέτα διακοπών!

Έτσι, η τουριστική κίνηση στην Ελλάδα από Γερμανούς, εμφανίζεται ιδιαίτερα
αποδυναμωμένη με ανησυχητικές πτωτικές τάσεις! Ιδιαίτερη πτώση εμφανίζουν, 
η Κρήτη, η Ρόδος και ποιο ακόμη νησί φαντάζεστε ως πρώτο;
Βεβαίως η Κως! Που παρουσιάζει πτώση από πέρυσι, που αγγίζει το 11%!
Έχει να μας πει κάτι επί όλων αυτών η “Ανεξάρτητη Ελληνίδα” κ. Έλενα Κουντουρά, 
υπουργός Τουρισμού της κυβερνήσεως των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ;;

Αλωνίζουν οι πράκτορες της ΜΙΤ και οι “χαφιέδες” τους…

Ο Τούρκος Σουλτάνος Ρ. Τ. Ερντογάν ξέρει πολύ καλά το διπλωματικό παιχνίδι
 που σκοπό έχει την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της Πατρίδος του! Γι΄ αυτό 
έχει στήσει σε όλη την Ευρώπη δίκτυα κατασκοπίας, τα οποία και χρηματοδοτεί
 αδρά! Που αυτά τα δίκτυα κατασκοπείας δρουν μεθοδικά και ιδιαίτερα στην 
Γερμανία, την Αυστρία, την Ολλανδία και φυσικά στην Ελλάδα! Όπου, τα 
Προξενεία τους, οι Πρεσβείες τους και οι διπλωματικές αποστολές τους,
 χαίρουν ασυλίας σε αυτές τις χώρες, ενεργώντας πολλές φορές ως κράτος εν κράτει!

Όπως, το Τούρκικο Προξενείο της Κομοτηνής, το οποίο λειτουργεί ως 
παρακρατική οργάνωση, ελέγχοντας και τρομοκρατώντας το ελληνικό στοιχείο
 της περιοχής!
Και ενεργώντας ως προπομπός φιλοξενίας όλων των ισλαμιστών που 
εισέρχονται από τον Έβρο το τελευταίο διάστημα!

Αναλαμβάνοντας “υπηρεσία” εκατοντάδες πράκτορες της ΜΙΤ εν 
Ελλάδι, καθώς και στρατολογημένοι Έλληνες “χαφιέδες”!

Είναι ο μυστικός στρατός του Ρ. Τ. Ερντογάν που δρα ανενόχλητος στην Πατρίδα μας!

Έχει άραγε να μας πει κάτι η ελληνική κυβέρνηση και τα αρμόδια υπουργεία της;;

Το διαβάσαμε από το: ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΠΙΠΕΡΙ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ 22 ΜΑΙΟΥ http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2018/05/22_24.html#ixzz5GSAIVfAx

ΡεπούσΙΟΣ λόγος. Του Βασίλη Τριανταφυλλίδη (Χάρρυ Κλυνν)

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018

ΡεπούσΙΟΣ λόγος. Του Βασίλη Τριανταφυλλίδη (Χάρρυ Κλυνν)

ΡεπούσΙΟΣ λόγος

Βασίλης Τριανταφυλλίδης (Χάρρυ Κλυνν)

Αντίβαρο, Απρίλιος 2007


Κερασούντα. Μνημείο προς τιμήν του Τοπάλ Οσμάν, που έκανε «απελευθερωτικό αγώνα» -σύμφωνα με την τουρκική και ΡεπούσΙΟ οπτική- και «εξολόθρευσε τους Ρωμιούς της Μαύρης Θάλασσας και τους πέταξε στην Άσπρη Θάλασσα», όπως αναγράφεται επ’ αυτού.

«Είμαστε ένας λαός με παλικαρίσια ψυχή, που κράτησε τα βαθιά κοιτάσματα της μνήμης του σε καιρούς ακμής και σε αιώνες διωγμών και άδειων λόγων. Τώρα που ο τριγυρινός μας κόσμος μοιάζει να θέλει να μας κάνει τρόφιμους ενός οικουμενικού πανδοχείου, θα την απαρνηθούμε άραγε αυτή τη μνήμη; Θα το παραδεχτούμε τάχα να γίνουμε απόκληροι;»
Γ. Σεφέρης: «Δοκιμές»


Η Ιστορία δεν παραγράφεται ούτε και διαγράφεται. Κυρίως, δεν διαστρέφεται και δεν αποστειρώνεται, επειδή τα ιστορικά γεγονότα έχουν πείσμα και διάρκεια. Η Ιστορία είναι αντικειμενική; Εξαρτάται από την οπτική γωνία, τις ιδεοληψίες και τα κίνητρα του γράφοντος. Ένας ιστορικός, όμως, που σέβεται την Ιστορία και τα γεγονότα ίσταται ενώπιόν τους με ερευνητική και κριτική, αναλυτική και επεξηγηματική ματιά. Δεν αρπάζει το μαχαίρι για να τα κρεουργήσει ή να τα συρρικνώσει σε σκοπιμότητες και πολιτικές ή άλλες ιδιοτέλειες της εποχής ή όσων αποφάσισαν το τέλος, δήθεν, της Ιστορίας και εξ αυτού την αφυδάτωση και την απονέκρωσή της. Δηλαδή, τον ενταφιασμό όσων γεγονότων εμποδίζουν τον ιστορικό εξανδραποδισμό λαών, που αντιστέκονται στην ιστορική, βιολογική και εθνική τους κάθαρση.
Σάββας Ιακωβίδης


Αναρωτιέμαι για την ανάγκη της αλήθειας, της δημοσιογραφικής αλήθειας που αυτοαναγορεύεται σε λόγο επαρκή, σε ανάγκη επεξηγηματικής επικοινωνίας, σε αιτία αναφοράς, σε σημεία και τέρατα, σε συμβαίνοντα, εκτιμώμενα, προγραμματιζόμενα, σχεδιαζόμενα και εν ψυχρώ εκτελούμενα…

Αναρωτιέμαι για την σκοπιμότητα των κατευθυνόμενων, για την απαστράπτουσα ιδιομορφία του κατ’ έννοιαν μεταμοντέρνου αντικειμενικού πατριωτισμού, για την ιδιάζουσα θρασυδειλία των αυτοσχέδιων μάγων της δημοσιογραφίας, των ατόμων και των ομάδων που επέζησαν ελέω εκδοτών και αφεντικών και επιβλήθηκαν εν είδη πυροδοτούμενου διαφημιστικού προϊόντος…

Αναρωτιέμαι για τους ευνοούμενους των θολών δεκαετιών, για τους ιδεολογικούς επαίτες της μεταπολίτευσης που διέρχονται τη δύση των σαθρών ιδεολογημάτων τους ακάματοι, υπερήφανοι, αυτάρκεις και αυτοικανοποιούμενοι…

Αναρωτιέμαι για εκείνους που «χωρίς περίσκεψη, χωρίς αιδώ» συνέπλευσαν με τις ομιχλώδεις αντιλήψεις μιας παρωχημένης αυτοτραυματικής αριστεράς και αιχμαλωτίστηκαν στους δαιδαλώδεις διαδρόμους μιας νεοσοσιαλοικολογικής μεταμοντέρνας αντίληψης που θεωρεί τον εαυτό της κέντρο του περιβάλλοντος…

Αναρωτιέμαι και για το κύκνειο άσμα των εφημερίδων που επιβιώνουν λάθρα πλασάροντας ανερμάτιστα μικρολογιστικά ιδεολογικά μοντέλα και παρακμασμένα ορθολογιστικά θεωρήματα φιλελευθερίζοντα χαρακτήρα που ενθουσιάζουν διαπλεκόμενους, υπηρετούντες, ενταγμένους, αμοιβόμενους και αριστεροδεξιοφασίζοντα «εθνικοπροοδευτικά» μορφώματα.

Αναρωτιέμαι και για το συρφετό των «υπεράνω» που γνωρίζουν τι πράττουν και το πράττουν προκειμένου να επιβιώσουν και να αποποιηθούν δημοσίως του λάθους που κατ’ ιδίαν παραδέχονται…

Έτος νεοταξικό 2007…
Η κατά παραγγελία ιστορία, αφυδατωμένη, μικροκαμωμένη και ανήμπορη κραυγάζει περισσότερο από το θορυβώδες παρόν ζητώντας με βιασύνη να θέσει τη σφραγίδα της στο νεφελώδες παγκοσμιοποιημένο μέλλον των πολυεθνικών και των συνδικάτων…

«Προϊόν» ονομάζει ο Ιός της «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ» το βιβλίο της Ιστορίας της ΣΤ δημοτικού στη «ζούγκλα της αγοράς»…
Προϊόν θα αποτολμούσα να αποκαλέσω μάλλον εγώ τη ζούγκλα στην αγριότητα των εικόνων, των κειμένων και των βιβλίων… Όροι ανεστραμμένοι σε ανεστραμμένες πολιτικές, τακτικές και αντιλήψεις.
Μένουμε όμως τόσο στη μια περίπτωση, όσο και στην άλλη, στην «αγριότητα» αφήνοντας κατά μέρος «ζούγκλες» και «βιβλία»…

Και οι από μηχανής, ποιας μηχανής άραγε, Ιοί… ινφλουέντζα αναλαμβάνουν να ξεκαθαρίσουν το μπέρδεμα, τα εθνικά και θρησκευτικά πιστεύω των εθνικοφρόνων γενικώς, βάζοντας στο ίδιο μίξερ το ΛΑ.Ο.Σ., το λεπενικό «Ελληνικό Μέτωπο» του Μάκη Βορίδη, την ομάδα γύρω από τα έντυπα «Αρδην» και «Ρήξη» του Γιώργου Καραμπελιά, την υπερατλαντική ελληνοαμερικάνικη εθνικοφροσύνη… και… και… και…
Όλα στο μίξερ μαζί με το αίμα και τα δάκρυα του Ποντιακού Ελληνισμού που στάθηκαν η αιτία να διαλυθεί η «εθνική ομίχλη» που σκέπαζε τα αρβανιτοχώρια της παλιάς Ελλάδας και τα σλαβόφωνα καντούνια της Μακεδονίας.

Πιστός και συνεπέστατος στα κελεύσματα της Νέας Τάξης ο Ιός της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ, αλλά σχεδόν όπως πάντα αλαζονικά ημιμαθής και ανιστόρητος, επικεντρώνει την «κριτική» του στις ιδεοληψίες του «εθνικόφρονος χώρου», στη «σημασία της Ορθοδόξου Παραδόσεως στη διατήρηση της εθνικής συνειδήσεως των Ελλήνων», στον «χωρίς το επίθετο Αγιο Κοσμά Αιτωλό», στον «ηρωισμό, στην αυτοθυσία, στο μαρτύριο και στην εθνική αγωνιστικότητα, που χαρακτήριζαν την επανάσταση…», στην «ιστορία της Μαντούς Μαυρογένους και της Δόμνας Βισβίζη» κλπ… κλπ… και καταπίνει μεγαλοπρεπώς την κάμηλο της Ποντιακής γενοκτονίας και του προσφυγικού ολοκαυτώματος!

Επιτίθεται, κατακεραυνώνει, λοιδορεί, περιφρονεί, ανακαλύπτει σωρεία ελληνικών εγκλημάτων, λεηλασίες, σφαγές Τούρκων, βιασμούς και καταλήγει εν θριάμβω πλήρους αυταρέσκειας και ανοησίας με λεκτικές επιθέσεις που θυμίζουν μεταπολιτευτικά φοιτητικά αμφιθέατρα: «Αν μιλάμε, όμως, για πραγματικά βιβλία ιστορίας κι όχι για ασκήσεις φαιάς προπαγάνδας, η καταγραφή των βιαιοτήτων δεν μπορεί να είναι μονόπλευρη: δίπλα στις σφαγές των Ελλήνων από τους κεμαλικούς πρέπει ν\' αναφέρονται οι λεηλασίες και οι βιασμοί που συνόδευσαν την απόβαση στη Σμύρνη, η συστηματική καταστροφή των τουρκικών χωριών της ενδοχώρας και η σωρεία εγκλημάτων πολέμου που διέπραξε στο διάβα του ο ελληνικός στρατός. Και πάνω απ\' όλα πρέπει να εξηγηθεί, με βάση τις επίσημες ελληνικές στατιστικές της εποχής, ποια ήταν ακριβώς η εθνολογική σύνθεση των «υπό απελευθέρωση» πολεμικών θεάτρων».

Και ξανακαταπίνει την Ποντιακή κάμηλο ο εμβριθέστατος ιδεολογικός Ιός… του έμπολα… Η ιστορική του γνώση φτάνει μέχρι τις λεηλασίες και τους βιασμούς που συνόδευσαν την απόβαση του ελληνικού στρατό στη Σμύρνη και τη «συστηματική καταστροφή των τουρκικών χωριών της ενδοχώρας»
Δεν έχει ούτε τη γνώση, αλλά ούτε και Τη δύναμη να προχωρήσει μέχρι την 19η Μαΐου 1919, ημέρα πού ο Κεμάλ, αποβιβάστηκε στην Σαμψούντα, οπότε και άρχισε η συστηματική επιχείρηση της εξοντώσεως ενός ολόκληρου λαού.

Δεν γνωρίζει ή καμώνεται πως δε γνωρίζει τους τρόπους, τις μεθόδους και τα μέσα
που χρησιμοποίησαν οι Τούρκοι, για να εξοντώσουν τον Ποντιακό Ελληνισμό…

Δεν έχει ιδέαν για την επιστράτευση και εξόντωση νέων, τα τάγματα εργασίας - τάγματα θανάτου, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και εξόντωσης, τη συνεχή εργασία και αγγαρείες κάτω από άθλιες συνθήκες, τις επιδρομές των ατάκτων και τις σφαγές των αμάχων στα ελληνικά χωριά…

Δε θέλει να ξέρει ο αιρετικός αστός της επαμφοτερίζουσας δημοσιογραφίας ότι τις παραμονές του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι Έλληνες του Πόντου αριθμούσαν 700.000 άτομα και από αυτά μέχρι το 1923 είχαν εξοντωθεί με ειδεχθείς τρόπους 353.000.

Η γενοκτονία των Ποντίων ( 1916 – 1923 ) με 353.000 νεκρούς που αποτελεί τη δεύτερη μεγάλη γενοκτονία του αιώνα μας, είναι άγνωστη στην κυρία Ρεπούση και και στα κραυγάζοντα δημοσιογραφικά απομεινάρια.

Εν ονόματι του νεοταξικού δόγματος του «πανδοχείου» πάει περίπατο η «γενοκτονία» ως όρος όπως διαμορφώθηκε κυρίως στη δίκη της Νυρεμβέργης το 1945, όπου δικάστηκε η ηγεσία των ναζιστών εγκληματιών του πολέμου.

Κατά τη ΡεπούσΙΟ ιστορική λογική το πρωτογενές έγκλημα, το οποίο δεν έχει συνάρτηση με πολεμικές συγκρούσεις, όπου γενοκτόνος δεν εξοντώνει μια ομάδα για κάτι που έκανε, αλλά για κάτι που είναι (στην περίπτωση των Ελλήνων του Πόντου, επειδή ήταν Έλληνες και Χριστιανοί) είναι υπαρκτό μονάχα στα μυαλά των ηλιθίων και φανατικών προσφύγων…

Η μεθοδική εξολόθρευση, ολική ή μερική, μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας, του Ποντιακού Ελληνισμού συγκεκριμένα, υπάρχει μόνο στα μυαλά τα δικά μας!!!

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που η γενοκτονία των Ποντίων η οποία έχει τις ίδιες ηθικές αναλογίες με αυτές των Εβραίων και των Αρμενίων, αποτελεί, δυστυχώς, τη λιγότερο μνημονευόμενη και περισσότερο λησμονημένη από τους εθνικούς και διεθνείς οργανισμούς.

Μάθετε λοιπόν κυρίες και κύριοι «καθηγητοδημοσιογράφοι» της ιστορικής λήθης την ιστορία όπως την έζησαν στο πετσί τους οι γονείς και οι παππούδες μας.

«Σκοπός των Τούρκων και του «απελευθερωτή» Κεμάλ ήταν, με τους εκτοπισμούς, τις πυρπολίσεις των χωριών, τις λεηλασίες, να επιτύχουν την αλλοίωση του εθνολογικού χαρακτήρα των ελληνικών περιοχών και να καταφέρουν ευκολότερα των εκτουρκισμό εκείνων που θα απέμεναν.
Το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η ήττα της Τουρκίας από τις δυνάμεις της Αντάντ και το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου έφερε μια προσωρινή ανάπαυλα στο απάνθρωπο σχέδιο των Νεότουρκων. Η νέα τουρκική κυβέρνηση υποχρεώνεται από τις νικήτριες δυνάμεις να δώσει άδειες επιστροφής στους λίγους εξόριστους που είχαν απομείνει.

Το τελικό πλήγμα. Το 1919 αρχίζει νέος διωγμός κατά των Ελλήνων από το κεμαλικό καθεστώς, πολύ πιο άγριος κι απάνθρωπος από τους προηγούμενους. Εκείνος ο διωγμός υπήρξε η χαριστική βολή για τον Ποντιακό Ελληνισμό.

Στις 19 Μαϊου, με την αποβίβαση του Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα, αρχίζει η δεύτερη και σκληρότερη φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας. Με τη βοήθεια μελών του Νεοτουρκικού Κομιτάτου συγκροτεί μυστική οργάνωση, τη Mutafai Milliye, κηρύσσει το μίσος εναντίον των Ελλήνων και σχεδιάζει την ολοκλήρωση της εξόντωσης του ποντιακού ελληνισμού. Αυτό που δεν πέτυχε το σουλτανικό καθεστώς στους πέντε αιώνες της τυραννικής διοίκησής του, το πέτυχε μέσα σε λίγα χρόνια ο Κεμάλ, εξόντωσε τον ελληνισμό του Πόντου και της Ιωνίας.

Η τρομοκρατία, τα εργατικά τάγματα, οι εξορίες, οι κρεμάλες, οι πυρπολήσεις των χωριών, οι βιασμοί, οι δολοφονίες ανάγκασαν τους Έλληνες του Πόντου να ανέβουν στα βουνά οργανώνοντας αντάρτικο για την προστασία του αμάχου πληθυσμού. Τα θύματα της γενοκτονίας θα ήταν πολύ περισσότερα, αν δεν υπήρχε το επικό και ακατάβλητο ποντιακό αντάρτικο.

Με την επικράτηση του «απελευθερωτή» Κεμάλ, οι διωγμοί συνεχίζονται με μεγαλύτερη ένταση. Στήνονται στις πόλεις του Πόντου τα διαβόητα έκτακτα δικαστήρια ανεξαρτησίας, που καταδικάζουν και εκτελούν την ηγεσία του ποντιακού ελληνισμού. Το τέλος του Πόντου πλησιάζει. Οι φωνές λιγοστεύουν.
Ελληνικός λαός - Προσφυγικός λαός … Τον επίλογο της τραγικής ποντιακής γενοκτονίας αποτελεί ο βίαιος ξεριζωμός των επιζώντων μετά τη νίκη της Τουρκίας. Με τη συνθήκη της ανταλλαγής των πληθυσμών έρχονται στην Ελλάδα και τα τελευταία ζωντανά υπολείμματα. Οι ξεριζωθέντες εγκαταλείπουν την πατρώα γη και όλα τα υπάρχοντά τους. Παίρνουν μαζί τους ιερά κειμήλια και λίγο χώμα από τη γη του Πόντου. Αφήνουν πίσω τη Μαύρη Θάλασσα και μπαίνουν στην Άσπρη Θάλασσα. Φτάνουν στην Ελλάδα περιμένοντας επί 85 ολόκληρα χρόνια την ιστορική δικαίωση που δεν ήρθε ποτέ.

« Άφαντη» η ιστορία των Ποντίων... Η ιστορία της καταστροφής, το χρονικό της συγκλονιστικής γενοκτονίας, έχει φτάσει στις μέρες μας μόνο με τον λυγμό των ξεριζωμένων. Διάσπαρτες αφηγήσεις, όσα κρατάει ο νους, όσα μπορεί και θέλει να συγκρατήσει. Νωπές είναι οι αναμνήσεις, αδιάψευστα τα στοιχεία και οι καταθέσεις των προσφύγων, εκείνων που μόλις είχαν γλιτώσει από του Χάρου τα δόντια. Κι όλοι στηρίζουν το αίτημα που τόσο έχει βραδύνει: να αναγνωριστεί η γενοκτονία του Μικρασιατικού Ελληνισμού και να καταδικαστεί η Τουρκία έτσι όπως καταδικάστηκε στην ιστορική συνείδηση της ανθρωπότητας και η ναζιστική Γερμανία»

Και καταδικάστηκε με το «εξαίρετο πόνημα» της κυρίας Ρεπούση και των Ατατουρκολάγνων συνεργατών της!!!

Καταδικάστηκε με τις μεταμοντέρνες εκρήξεις ιστορικού ορθολογισμού και ελαφρότητας του Ιού της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ!!!

Καταδικάστηκε με τις θέσεις και τα επιχειρήματα των «υπέρλαμπρων άστρων της
Θεωρίας του ιστορικού ενταφιασμού» κ.κ. Χ. Παναγιωτόπουλου, Α. Λιάκου, Χρ. Λούκου, Ηλ. Νικολακόπουλου και Στέφανου Πεσματζόγλου

Κύριοι καθηγητές, κυρίες και κύριοι «εκσυγχρονιστές» ιστορικοί, κυρίες και κύριοι δημοσιογράφοι ερευνητές της ιστορικής αλήθειας και εκτιμητές του μέτρου της «εθνικοφροσύνης» ιστορία μπορούν να γράψουν όσοι αισθάνονται την ανάγκη απονομής Δικαιοσύνης στα θύματα και στην ανθρωπότητα ολόκληρη. Και πριν απ’ όλα, στη προστασία του γένους των Ανθρώπων. Στην ανάγκη να πάψει πια το φρικτό έγκλημα της γενοκτονίας να αποτελεί εύκολη λύση των διεθνών προβλημάτων.

Οι Τούρκοι αρνούνται σήμερα τη σφαγή του 1922 – τη σφαγή των Ελλήνων. Κι όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με αδιάσειστα ντοκουμέντα, τα αποδίδουν στις αναπόφευκτες ακρότητες του πολέμου. Η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική.
Η γενοκτονία των Χριστιανών ήταν ένα καλά μελετημένο σχέδιο εξόντωσης όλων των μεινοτήτων της άλλοτε κραταιάς Αυτοκρατορίας. Ένα σχέδιο που άρχισε να εφαρμόζεται από το 1914, με τον πρώτο διωγμό. Και ολοκληρώθηκε μετά την καταστροφή του 1922.

Οι Τούρκοι αρνούνται… Και έχουν λόγους να αρνούνται…

ΕΣΕΙΣ,ΟΜΩΣ, ΓΙΑΤΙ;

«Οι Πόντιοι, όμως δεν ξεχνούν και επιλέγοντας την 19η Μαϊου ως ημέρα μνήμης, ημέρα που στην Τουρκία αποτελεί εθνική γιορτή της τουρκικής νεολαίας, αποκαλύπτουν το πραγματικό εγκληματικό πρόσωπο του Μουσταφά Κεμάλ πασά.

Ο Ελληνισμός τιμά τη μέρα αυτή τη μνήμη της μεγάλης θυσίας – το κουράγιο των τρομαγμένων, κατατρεγμένων, καταταλαιπωρημένων θυμάτων, που μπόρεσαν να κλείσουν στις ψυχές τους τις αλησμόνητες πατρίδες και να τις ξαναστήσουν στα γκέτο των συνοικισμών, όπου τους έκλεισε η προσφυγιά.

Αναπόσπαστο κομμάτι της κληρονομιάς μας .. Οι πρόγονοί μας άφησαν τη ζωή τους, και πολλοί από αυτούς έμειναν άθαφτοι στον αγώνα τους να μην αλλοιωθεί η πίστη τους, να μη χαθεί η δική τους και με τη σειρά δική μας εθνική ταυτότητα.

Η κληρονομιά μας αυτή φαντάζει βαριά κι ασήκωτη, μα αν την κατανοήσουμε θα δούμε πως είναι μια κληρονομιά μοναδική και πολύτιμη. Μια κληρονομιά βαθιάς ευθύνης και υπευθυνότητας απέναντι στις επόμενες γενιές. Σε μια εποχή, που τα πάντα βρίσκονται υπό αμφισβήτηση, μια εποχή των εύκολων λύσεων μας δίνεται η ευκαιρία να αγωνιστούμε με το δικό μας μοναδικό τρόπο για το έθνος μας και την ιστορία του.

Χρέος μας λοιπόν είναι να μάθουμε ό,τι μπορεί να μας προσφέρει η σημερινή εποχή, μέσα από τις αφηγήσεις, μαρτυρίες και τα βιβλία – ιστορικά και λαογραφικά -, την ιστορία του έθνους μας.

Δυσυχώς, έχει μείνει ένα μεγάλο και τραγικό κομμάτι της ιστορίας μας έξω από τα σχολικά εγχειρίδια, γεγονός που αποτελεί έγκλημα βαρύ απέναντι η στους προγόνους μας, απέναντι στην ελληνική ιστορία.

Ένας λαός χωρίς ιστορία είναι καταδικασμένος να αφανιστεί. Λείπουν οι γερές ρίζες για να επιβιώσουν οι ιδιαιτερότητές του, ειδικά σε μια εποχή, που χαρακτηρίζεται από την αφομοίωση των διαφόρων φυλών και εθνικοτήτων. Σ’ αυτό πρέπει να αντισταθούμε. Η ειρηνική συμβίωση των λαών δεν προϋποθέτει την αφομοίωσή τους, μα την κατανόηση και τον αλληλοσεβασμό μεταξύ τους.
Στο δικό μας χέρι δίνονται όλα αυτά τα αδιάψευστα γεγονότα και φαίνεται οι ψυχές των προγόνων μας να μας θυμίζουν πως δεν κάνει να μείνουν στο περιθώριο, να ξεχαστούν. Μόνο έτσι ο θάνατός τους θα δικαιωθεί. Ας θέσουμε ως σκοπό μας, όχι την καταδίωξη κάποιου λαού, μα να μην αφήσουμε την ιστορία του λαού μας στο έλεος “κάποιων” συμφερόντων, που θα οδηγήσουν στην παραχάραξη της» όπως πολύ ορθά υπογραμίζει Σοφία Καρυπίδου*

Που να τη βρεί τη γνώση όμως η κάθε Ρεπούση και ο κάθε Ιός της νεοταξικής γρίπης…
Θέλει αρετήν και τόλμη η ελευθερία…

Και λίγη πρωτοτυπία στο γράψιμο γιατί η επιχειρηματολογία του Ιού υπέρ των μεταμοντέρνων ιστορικών της παρέας Ρεπούση φέρνει πιο κοντά σε ήθος και χαρακτήρα μεσημεριάτικου τηλεοπτικού life style show:

«Τους αναθεματισμένους προοδευτικούς συγγραφείς του βιβλίου της Στ\' Δημοτικού πρέπει να τους στήσουν σε αγχόνες στην Πλατεία Συντάγματος»….

Και τελειώνει ο δημοσιογραφικός HIV με την ιστορική του σαλάτα του ρίχνοντας και την απαραίτητη σοσιαλνεοαστικοταξικομεταμοντέρνα ιδεολογική του σάλτσα, «γιατί οι \"επτά σοφοί\" αυτοί δεν είναι απλά ανιστόρητοι, είναι προδότες, είναι σκουλήκια και διορίστηκαν για να συγγράψουν τα νέα βιβλία του Δημοτικού επί της επάρατης Πασοκοκρατίας αλλά δυστυχώς δεν αποσύρθηκαν ακόμα από την κυβέρνηση της Ν.Δ.».

Ο Μουσταφά Κεμάλ λοιπόν, σύμφωνα με την κυρία Ρεπούση, την αστοιχείωτη καθηγητική crème de la crème, και τα δημοσιογραφικά υπόλοιπα του Ιού… της γρίπης των πουλιών, «απελευθέρωσε τη Σμύρνη, την Τραπεζούντα, το Αϊβαλί κ.λπ. από τους Έλληνες. Και εφόσον ο Κεμάλ έκανε «απελευθερωτικό αγώνα», οι εχθροί του έκαναν ιμπεριαλισμό. Εφόσον λοιπόν οι Σμυρνιοί, οι Πόντιοι, οι Αρμένιοι ήταν κακοί ιμπεριαλιστές–μαζί με τους Ελλαδικούς που αποβιβάστηκαν στη Σμύρνη το ’19- καλά να πάθουν, δεν υπάρχει κανένας λόγος να εκφραστεί έστω και η στοιχειώδης συμπάθεια γι’ αυτούς».

Και δεν είναι μόνο το Ποντιακό ζήτημα που ρίχνεται στο μεταμοντέρνο νεοταξικό καιάδα.
«Το βιβλίο της ΣΤ΄ Δημοτικού προσπαθεί να αποδείξει ότι δεν υπήρξε ποτέ ριζοσπαστικό κίνημα, ότι δεν υπήρξε ποτέ αντίσταση, ότι δεν υπήρξαν ποτέ θυσίες. Το πρόβλημά μας είναι ότι δύο από τα χαρακτηριστικά του ελληνικού λαού είναι οι έννοιες της αντίστασης και της θυσίας» επισημαίνει ο Ν. Λυγερός στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ…

Για να τα πει όλα εντέλει με μια πρόταση ο Αρης Φακίνος:
«Όχι μόνο μας έκλεψαν τη ζωή, αλλά τώρα θέλουν να μας κλέψουν και το θάνατό μας…»

* Iστοσελίδα του Συλλόγου Ελλήνων Ποντίων Βισμπάντεν και περιχώρων
________________________________________
Όλα τα αναφερόμενα ιστορικά στοιχεία είναι κόπος και πόνος διακεκριμένων Πόντιων ιστορικών, επιστημόνων, δημοσιογράφων και απλών ερευνητών που ασχολήθηκαν και ασχολούνται με το ζήτημα της ΠΟΝΤΙΑΚΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ.

________________________________________
Βασίλης Ν. Τριανταφυλλίδης
(Χάρρυ Κλυνν)

Αυτό το κείμενο είναι γραμμένο σε μονοτονικό. Διαβάστε την πολυτονική του έκδοση.


antibaro.gr 

Το διαβάσαμε από το: ΡεπούσΙΟΣ λόγος. Του Βασίλη Τριανταφυλλίδη (Χάρρυ Κλυνν) http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2018/05/blog-post_1402.html#ixzz5GS2816Gu